Met "onze" taxi chauffeurs op weg naar Patan / Lalitpur
sub-metropolitan city, een boeddhistisch bolwerk. De Newari naam voor Patan is
Yala. Voor een entreegeld van 200 roepies mogen wij erin. Het is nog
betrekkelijk rustig. Wij worden door "gidsen" aangeklampt, maar
besluiten op eigen houtje rond te kijken. Het hart wordt gevormd door een Durbar
Square met het koninklijk paleis met zijn drie binnenplaatsen (Sundari, Mul &
Manikeshar Chowk). In de Mangal Bazaar bevinden zich voornamelijk winkeltjes.
Het wemelt hier van de tempels en kloosters. Groot en klein. Majestueus en
vervallen. De drie verdiepingen tellende Degutale tempel waarschijnlijk de
grootste. Hier tegenover staat een granieten pilaar met een gouden beeld van
Yoganendra Maila. Wij kijken onze ogen uit. Interessante binnenpleinen bevinden
zich achter smalle poortjes, waar wij soms drempelvrees hebben om naar binnen te
gaan. Alle houtwerk is fraai versierd. Let op de fraai uitgesneden dakstutten.
Verder nog de Bishwana en de Bhimsen Mandir tempels. Onze meisjes delen weer
poppetjes uit. Ze zijn geweldig in trek en in een mum van tijd zijn ze weer
omringd door tientallen kinderen.
Een apart bouwwerk is de drie verdiepingen
tellende stenen Krishna Mandir (Bala-Gopala) tempel. Voor de tempel staat het
vergulde Garuda beeld.
Wij slenteren door smalle straatjes waar veel
handwerkslui op allerlei gebied zitten te werken. Houtsnijwerk, thangka's,
metaalbewerkers, carpetwevers. Na het gebruikelijke afdingen kopen wij drie
mooie thangka's voor ca 1400 roepies per stuk. De verkoper is zeer enthousiast
en legt de betekenis van de afbeeldingen uit. Met een vergrootglas laat hij ons
de fijne details op het schilderij zien. Rathna heeft zich ontpopt als een echte
textiel fanaat. Geen winkeltje is veilig. Met een diepe zucht zitten Joske en ik
weer eens te wachten voor het zoveelste textielzaakje. Aniel haalt berustend
zijn schouders op. Hij maakt zich alleen zorgen hoe dat straks allemaal in de
koffers moet passen. Een zorg voor later. De verkopers hebben een harde aan
haar. Ze spreekt uitstekend Hindi en onderhandelt stevig. Haar Hindi komt ons
trouwens meermaals van pas.
Bij de Hiranya Varna Mahavihar (Kwa Bahai) of te wel de gouden tempel gaan wij door een stenen poortje, bewaakt door twee forse stenen beelden, naar binnen. Maar eerst natuurlijk schoenen uitdoen. Op een klein plein staat de rijk versierde gouden tempel. Rondom lopen galerijen. Het is er zeer rustig en er hangt een plechtig sfeertje. Wij nemen er de tijd voor. Aan de rechtse galerij bevindt zich het gedeelte waar de Boeddhistische monniken hun gebeden doen in de kloosters. Vlakbij is een familie blijkbaar met hun normale gezinsleven bezig en krijgen wij het verzoek hier niet te filmen. Aan de linkse galerij staan boeddha beelden en kan men kaarsen opsteken bij het gebed. Ondertussen zitten enkele schilder artiesten de muurschilderingen re restaureren. Vanaf de galerijen kan met tegen/op de gouden tempel kijken. De tempel is inderdaad prachtig. Na wat overpeinst te hebben bij het grote boeddhabeeld verlaten wij de serene rust en gaan verder op weg.
|
Een stukje buiten het centrum komen wij bij de Kumbeswar tempel waar rookwolkjes opstijgen. Rond de pagode van vijf verdiepingen liggen wat waterplaatsen waar vrouwen zich staan te wassen, meisjes water halen of eenvoudig weg de was staan te doen. Wij betreden het tempelgebied. Joske en Els zijn hier vorig voorjaar geweest. Toen was het slachtmaand en werd er aan de lopende band geofferd. Het bloed stroomde blijkbaar rijkelijk over de binnenplaats. Nu is het aanzienlijk rustiger. De opstijgende rook wordt veroorzaakt door walmende vuurpotten. Wij nemen de tijd en kijken rond. Op de binnenhof bevindt zich een natuurlijke bron. Als wij het tempelgebied bijna verlaten, lopen wij een grote groep dames in fraaie rode kleding tegen het lijf. Wij mogen wat foto's maken en ontspint zich een levendige conversatie. Wij beloven een paar afdrukjes te sturen en krijgen hun adres.
Zo zoetjes aan gaan wij terug naar Durbar Square waar zich een metamorfose heeft
voorgedaan. Het rustige plein is opeens bezet met een grote mensenmenigte. Er
blijkt een demonstratie te zijn van de Maoïstische beweging die, gebruik
makend van het overlijden van de populaire koning en koningin, een stukje van de
macht willen. Luidsprekers schetteren en er wordt met vaandels gezwaaid. Wij
zoeken weer een dakterras op en bekijken het geheel van bovenaf. Aangezien dat
dit nog wel even lijkt te duren, verlaten wij Durbar Square via de zijkant en
gaan via een omweg terug naar de taxi's In deze zijstraten blijkt zich nogal wat
ME achtige politie te bevinden. Wij houden het voor gezien.
Onderweg naar
de taxi's koen wij langs een integrerend "winkeltje". Een tandarts. De
luifel staat uitnodigend open. De stoel herken ik uit mijn vroege jeugd. Zijn
gereedschappen hangen als pijpsleutels aan een bord. Diverse protheses zijn
duidelijk zichtbaar uitgestald. Het vertrek is waarschijnlijk net zo groot als
Uw badkamer. Als ik nu kiespijn zou hebben, zou ik het waarschijnlijk wel vol
willen houden tot ik terug ben in Nederland .....
Wij vervolgen onze weg per taxi naar een tempeldorp in de bergen,
Changunarayan. Het is een mooie rit langs rijstvelden. Menige koe ligt languit
uitgestrekt midden op de doorgaande route. De chauffeur manoeuvreert er behendig
vlak omheen. De koeien knipperen niet eens met hun ogen. Ook hier weer veel
slapende honden op de weg. Ook zij verroeren geen poot. Aangekomen in het dorp
begint het eventjes te regenen. De hoofdweg van het dorp is breed en bestraat
met platte tegels, trapsgewijs ophoog. Langs beide zijden liggen handwerk en
souvenirs winkeltjes. De eenden en ganzen waggelen over de straat. Verlegen
kinderen gluren om hoeken. Totdat ook nier weer wat knuffels uitgedeeld worden.
Waar al die kinderen zo gauw vandaan komen? Wij schuilen onder een afdak bij een
winkeltje. De kinderen scharen zich vrolijk snaterend om ons heen. De regen
stopt en de zon breekt weer door.
In een Thangka werkplaats worden wij
uitgenodigd en kijken toch vol bewondering toe hoe men bij het licht van een 40
Watts lampje in de lotus houding de mooiste doeken schildert Ook hier komt het
vergrootglas weer tevoorschijn en rustig legt de baas uit wat alles voorstelt.
Uiteindelijk besluiten wij er toch nog een te kopen voor ca 1400 roepies. In de
tegenoverliggende winkel maakt Nelle kennis met de eigenaar die blijkbaar
interessante verhalen verteld. Hij loopt met haar verder omhoog naar de tempel,
waar wij 60 roepies entreegeld betalen. 
Boven
de ingang weer het dringende verzoek om bedelaars geen geld te geven. De Hindi
tempel Changu Narayan staat sinds 1979 op de monumentenlijst en stamt uit
323A.D. Weer voorzien van prachtig houtsnijwerk. Het ademt een vredige sfeer
uit. Op ons gemak laten wij de stille pracht op ons inwerken. De tempel is op
slot, maar wordt voor Rathna geopend. Wij mogen er niet in. Aansluitend krijgen
wij allen een tika. Wij zijn vereerd. Met tegenzin nemen wij afscheid van deze
vreedzame plek. Nelle is nog steeds in druk gesprek gewikkeld over allerlei
zaken. Via de trappen in het dorp begeven wij ons weer naar de gereedstaande
taxi's
Terug in het hotel even opknappen, uit eten, emailen, rondwandelen in de Thamel en naar bed. Net als wij rustig liggen worden wij weer wakker van mensen die blijkbaar in onze kamer aan het praten zijn. Nee, er is niemand, maar de buren hebben de douchekamer deur open staan en door de reeds genoemde open spleet bij het raam komt het gesprek vol bij ons binnen. Aangezien dit nog wel even zo door kan gaan, besluit ik de buren toch maar vriendelijk te vragen of ze de douchekamer deur dicht willen doen. Verschrikt vragen ze of ze te lawaaierig zijn, wat echt niet geval is, verzeker ik ze. Nadat duidelijk is dat het de bouw van het hotel is, gaat de bewuste deur dicht en wordt het rustig. Omdat er elke dag nieuwe mensen in die kamer wonen en die allemaal hun douchekamerdeur open laten staan, zal ik deze avondwandeling nog twee keer maken. Ach, alles wordt in goede verstandhouding geregeld.
|  |
 | |