Vanochtend gaan wij per taxi over landwegen met zeer veel kuilen naar een
zilversmederij (#1) die door Nederland gesponsord wordt. De locale
Nepalese baas Dambar spreekt redelijk Nederlands en heet ons van harte welkom.
De eigenaar is Jos Bus uit Heerenveen. Jos Bus zal vandaag uit Nederland
aankomen, maar is er nog niet (het wordt verwarrend nietwaar? Dit is al de derde
Jos in dit verhaal). De doelstelling wordt door Dambar uit de doeken gedaan. Men
stelt kansarme Nepalese jongeren in de gelegenheid om een vak te leren als
zilversmid. Als tegenprestatie krijgen zij tijdens de opleiding kost en
inwoning. Na het beëindigen van hun opleiding hebben zij hier een goed
betaalde baan. Dambar was er zelf een van, maar is ontzettend dankbaar voor de
inspanningen van Jos Bus. Ook de leerlingen en jonge ambachtlieden schijnen het
hier zeer naar hun zin te hebben. Wij kunnen alles bekijken. Veel gereedschappen
zijn, in onze ogen, nogal primitief. Maar het resultaat is schitterend; een
uitgebreide collectie fraaie sieraden. Ons gezelschap koopt enkele exemplaren.
Terug
naar het Guest House.
Daarna zijn wij door de Thamel gewandeld naar Durbar Square. Tussen de vele winkeltjes en handwerk plaatsjes wordt mijn aandacht getrokken door een televisie reparatie zaakje. In het halfduister is een monteur aan het werk. Het ziet er vreemd uit, moderne televisies temidden van houtsnij zaakjes. Ik vraag of er een foto gemaakt mag worden, wat hem duidelijk in verwarring brengt. Hij stemt toe. Els ik maken een foto en stoppen hem wat roepies toe, wat zijn verwarring op slag doet verdwijnen.
Durbar Square is de bekendste plek van Kathmandu waar enkele grote tempels en paleizen staan. Onderweg hebben wij veel gewinkeld. Rathna is gek op de vele textiel zaakjes en ratelt in Hindi wat af met de verkopers, maar de andere dames laten zich niet onbetuigd. Het was een redelijk lange wandeling door allerlei straatjes en straten, geheel gevuld met allerlei winkels. Zowel toeristisch als noodzakelijke artikelen. Weer veel gezien; rotzooi en armoede, vrolijke winkels, opdringerige verkopers, toeristische rommeltjes. Onbegrijpelijk dat de mensen hier nog wat verdienen; zoveel dezelfde soort winkels. Nelle heeft een sari gekocht, twee tafelkleden en een grand foulard, een soort wimpel van Tibet, en een wikkelrok met blouse. Die moet echter op maat gemaakt worden. Nelle is "big mama". Haar maat is niet zo te koop. De meeste vrouwen zijn hier echte dennetjes. Uiteindelijk heb ik zelf zowaar ook een T-shirt met borduursel gekocht. Die hadden ze ook niet meer in mijn maat. Wij halen alles op als we over ca twee weken hier weer in Kathmandu terugkomen. Sommige winkeltjes zijn ongelofelijk klein. Vooral bijv een slagerij zo groot als een toilet. De muren zien zwart (van geslacht klein vee? bloedspetters?). Het ziet er zeer onsmakelijk uit. Toch is het oergezellig winkelen. Het heeft wel wat.
|
|
Ineens komen wij vanuit de nauwe straatjes op een plein, waar natuurlijk een
kassa staat. 200 roepies per persoon a.u.b. De tempels toornen hoog boven de
huizen uit. Ook hier is de aanblik van de votief tempels geweldig mooi. Wij
slenteren langs de gebouwen en bewonderen het houtsnijwerk, zowel aan de
steunbalken als de vensters en kozijnen. Hier staat ook het paleis (Kumari
Bahal) van de levende godin "Kumari", een meisje dat na een strenge
selectie tot godin uitgeroepen wordt en dit blijft tot aan haar eerste
menstruatie. Zij woont op de eerste verdieping. Wij hebben haar echter niet
gezien. De oudste tempel is waarschijnlijk de Jagannath tempel met zijn erotisch
houtsnijwerk. De hoogste is de Taleju tempel, gevolgd door de Degutale tempel.
Voor
de ingang van het Hanuman Dhoka paleis staat het beeld van de aapgod Hanuman,
die het paleis tegen geesten en ziekten moet beschermen. Het beeld is geheel met
een rode mantel bedekt en met vermiljoen besmeert.
In het centrum is een
grote marktplaats (Basantpur Square) die vol staat met kraampjes met souvenirs
Ook hier weer de inmiddels gebruikelijke dames die allerlei textielwaren te koop
aanbieden. Ze lopen een heel eind met ons (eigenlijk met iedere potentiële
koper) mee voordat ze afhaken. Wij krijgen een bijzonder plakkerig bedelaartje
aan ons broek. Roepies! Hij heeft ons duidelijk als doelwit uitgekozen en laat
ons niet met rust. In het begin met vriendelijke woorden, naderhand zeer kortaf.
Het kan hem niets schelen. Hij wil roepies. Geen vijf of tien, maar meer. Daar
beginnen wij echt niet aan. Omdat wij toch trek krijgen, gaan wij maar ergens
wat eten. Momo's. De meeste van ons vinden ze echt lekker. Na afloop staat het
etterbakje er nog geduldig te wachten. Een in het groen geüniformeerde
bewaker snauwt hem wat toe en langzaam raakt hij achterop, totdat hij ineens
verdwenen is. Wij maken onze toer rond de imposante gebouwen af en verlaten
Durbar Square. Via een omweg, weliswaar met veel winkeltjes, en zeeeeer smalle
straatjes komen wij uiteindelijk weer op bekend terrein in de Thamel.
's Avonds na het eten gaan wij nog ergens wat drinken in een gelegenheid waar live blues wordt gespeeld. Hier drink ik mijn eerste Nepali biertje. Niet slecht. Het is hier heel gezellig. Als wij op weg naar het hotel gaan, staat een winkelier zijn handel op te ruimen. Gekscherend doen wij een zeer laag bod op enkele van zijn artikelen (gebedsmolentjes, kleine klankschaaltjes, gebedsvlaggetjes, wierookstaaf opbergdoosjes) Na een grijnzend nee, roept hij ons terug. Omdat wij nog wat staan te weifelen doet hij er nog een aantal artikelen bij. OKÉ wij gaan akkoord Bedtijd!
| (#1) | |
| Nepal Handicraft Dambar's factory GPO6464 Kathmandu Nepal Tel: 353370 | . |
| Dambar |
|  |
 | |