Het is weer droog en warm. Vanochtend een taxi genomen en ons halverwege de heuvel naar de Peace stupa laten rijden. De rest moeten wij lopen. Volgens de Nepali een half uurtje, volgens de taxi chauffeurs een uurtje. Het worden twee uurtjes. Een kleine twee uur klimmen in de zon. Het is lekker heet. We hadden niet op zo'n klim gerekend en dus geen water bij ons. Een luid piepend geluid trekt de aandacht. Duurt heel lang en heeeeeeeel hard. Het blijkt ook een soort krekel te zijn. Enorm wat een geluid!
Boven op de heuvel staat een smetteloos witte stupa met mooie grote gouden beelden erin. Een stuk verder naar beneden kun je cola en water kopen. Rond de stupa weer de gebruikelijke bedelaars en een gehandicapte die ter illustratie iets ??? uit zijn been trok. Brrrrr. Het uitzicht is magnifiek en het Phewa meer ligt er gladjes bij. Dan natuurlijk weer naar beneden, waar de taxi's netjes staan te wachten.
Toen naar een waterval - Patale Chhango (Devi's Fall). Het entreegeld is 10
roepies. Het water komt met donderend geweld uit de bergen en verdwijnt dan
..... in de grond. Weg water. Imposant, maar verder zijn wij snel uitgekeken.
Bij de ingang (cq uitgang) staan veel Tibetaanse souvenir stalletjes die
allemaal iets proberen te verkopen. Soms zou je ze bijna allemaal een plezier
willen doen. Bij het geringste teken van interesse worden door charmante dames
overgehaald om "small business" te doen. De diverse verkoopsters
proberen ons duidelijk tegen elkaar uit te spelen. Maar ik denk dat onze koffers
nu al twee keer te klein zijn.
Bij het afrekenen van de taxi's krijgen wij onze eerste onenigheid. We
hadden duidelijk 1000 roepies per taxi afgesproken voor de rest van de dag,
waarmee zij akkoord waren. Zij wilden echter ineens 200 roepies per taxi extra
voor het wachten en nog etensgeld. Het draait om woorden: wij hadden voor de
rest van de dag gezegd, maar niet dat zij op ons zouden wachten. Aangezien zij
onze bestemmingen van tevoren wisten, waren zij op de hoogte van onze
tijdbestedingen. Na wat gehakketak geven wij ze die 200 per taxi extra (om van
het gezeur af te zijn), maar weigeren het extra gevraagde etensgeld. Na wat
gemopper vertrekken ze. Naderhand horen wij van de hotel eigenaresse dat wij
inderdaad teveel betaald hebben. Goed. Daarna Aniel en Rathna opgehaald. Die
waren drie dagen naar Nagarkot. Gezellig koffie gedronken in hun hotel Silver
Oaks. De bewaker is een echte fanaat. Gezelligheid straalt hij niet bepaald uit.
Gegeten bij Mamma Mia, waar ze
een lekkere tiramisu als dessert hebben. Oh ja, het eten is prima en de sfeer
ook. Helaas is de tiramisu nog niet klaar. We krijgen het verzoek om eerst te
gaan "shoppen" en daarna terug te komen (mogen natuurlijk best blijven
zitten hoor). Betalen hoeven wij nog niet, dat komt later wel. Een cocktail kost
hier nog minder dan een biertje tijdens het "happy hour" twee coctails
voor de prijs van een. We emailen vanuit een ander internet café.
Zeeeeeeer slechte verbinding en dus duur. Afin.
|
| |
| |