Met onze rugzak en een beetje bagage in een weekendtas begaven Joske en ik ons op weg naar het vliegveld van Pokhara om afgehaald te worden voor de Siklis trek van 5 dagen. Toch wel enigszins nerveus, omdat we geen van beiden een idee hebben van wat ons te wachten staat. Er voegen zich nog twee stellen bij ons: Agnes en Willem & Rick en Sonja. Een gids begroet ons en stelt ons voor aan enkele andere leden van de trekking.
Een bus staat op ons te wachten en wordt onderhand volgeladen. We staan met open mond te kijken naar wat er zoal wordt in en opgeladen (op het dak is plaats genoeg). Als de gids het seintje geeft dat wij kunnen vertrekken tel ik snel de trekking crew. Twaalf man voor zes deelnemers. Indrukwekkend, oftewel, waar zijn we aan begonnen? Buiten Pokhara rijdt de bus een dorpje in (Bijaipur Kola) en wordt er uitgeladen. Onze weekendtassen verdwijnen in een enorme berg spullen die snel door de dragers gesorteerd wordt. Verbouwereerd kijken we naar de enorme pakketten die met touwen bij elkaar geknoopt aan een band rond het hoofd van de dragers gehesen wordt. Uiteindelijk hijsen wij onze rugzak van misschien wel vijf kilo op onze schouders en we vertrekken.
Het Engels van de gidsen is beperkt en de dragers spreken helemaal geen
Engels. Al snel zijn de dragers met hun ballast uit het zicht verdwenen. In
rustig tempo wandelen we over een onbestrate weg naar boven. De hoofdgids (de
Sidar) met alleen een rukzak voorop en de in de achterhoede twee andere gidsen
met bepakking. Niet zoveel als de dragers, maar toch. We lopen langs de Seti
rivier en steken die via een smalle wielbrug over.
Tot onze verassing is
het lunchpauze. Er lig een groot blauw zeil voor ons uitgespreid en een
tafelkleedje. Hierop borden, bestek, ketchup, suiker, thee .... Eerst een beker
limonade, daarna thee of koffie. De eerste lunch bestaat o.a. uit frites. De dag
van Joske kan niet meer kapot. Hij is een echte frites fan. Enkele dragers
zwemmen in de Seti. Ons is het water veel te koud. De dragers en gidsen houden
zich duidelijk apart van onze groep. Ondertussen hebben wij de tijd om wat nader
met onze trekking groep kennis te maken. Men hen kan ik gelukkig wel door de
bocht.
Na een riante pauze wordt er gefloten en gaan we verder op weg naar boven.
Na een tijdje wordt er halt gehouden bij een stenen hutje en de dragers zijn al
bijna klaar met het opzetten van de tenten. Zelf zullen zij in het hutje
blijven, met uitzondering van ca drie man. Die slapen ook in een tent. Onze
tenten staan drie op een rij en de vierde tent van de crew staat op enige
afstaan haaks hierop. De gids verklaart dat er 's nachts wachtgelopen zal
worden. Wachtlopen? Onze veiligheid staat blijkbaar hoog in het vaandel. Het
blijkt dat er in het verleden wel eens "naughty boys" uit de steden
(zeker niet uit de dorpen langs de trekking route) een poging hebben gedaan om
's nachts wat bagage te stelen. Afin, het is een hele geruststelling. Er wordt
een extra toilet tentje opgezet rond een gat dat in de grond is gegraven. We
genieten van het mooie weer en het uitzicht. Tenslotte wordt er nog een grote
tent opgezet, met tafel en stoelen. Hier zal ook het avondeten en het ontbijt "geserveerd"
worden. Het avondeten is verrassend uitgebreid. Wat een luxe. Deze dag was een
eitje!
Als we goed en wel bijtijds in onze slaapzak kruipen (er ligt een heus
matrasje onder), vallen de eerste regendruppels. De tent krijgt wat natte
plekken en druppels vallen rustig op onze slaapzak. Precies in het midden van de
tent. Als we precies recht blijven liggen, raken we de natte binnentent niet aan
en vallen de druppels tussen ons in. Oh ja, het zijn twee persoonstenten. Ik
slaap samen met Joske. Het wordt rusteloze nacht, waar we gelukkig af en toe
wegdoezelen, zodat het toch een verrassing is als er ineens thee voor de tent
wordt geserveerd.
|
|  |
 | |