Nepal 2001

4 Oktober - Pokhara

Alweer een dag voorbij. We hebben niks van de mannen gehoord, dus het zal wel goed gaan met de trekking. Eerst zijn we naar Rob gegaan in de "The Rose" garden waar we al eerder over verteld hebben.
Hij gaat met ons naar een kindertehuis, het Children Welfare Association waar we een rondleiding krijgen. Het is nog niet zo lang geleden opgezet en wordt door de Nepalezen zelf gerund. We worden zeer hartelijk ontvangen door enkele vrouwen en een mannelijke leider, Thak, die ook de administratie bijhoudt van alle kinderen. De kinderen slapen op rieten matten op een frame. Alles is daar zeer klein, dus twee kinderen per bed. Op dat moment zijn de kinderen naar school. We spreken af dat we in de middag terug komen. (#4)
Daarna gaan we naar een hotel waar we de groeten moeten doen van mensen die eerder in Nepal waren. We hebben daar lekker gerelaxed en gratis cola gekregen. Dan naar het kinderhuis terug. Wanneer we daar rond een uur of vier aankomen zijn de kinderen bijna allemaal thuis van school. Margriet, Els en ik krijgen een prachtige bloemenkrans om onze nek en veel losse bloemetjes in de hand. De kinderen zingen een Nepalees bergliedje voor ons wat we ergens al vaker gehoord hebben en we proberen het een beetje mee te zingen. Alle kinderen willen graag met ons op de foto. We hebben er kleding en geld achtergelaten en zien later dat het ook gedragen wordt. De kinderen en hun leid(st)ers kunnen veel steun gebruiken, vooral omdat de regering daar er niets aan bijdraagt. Zij draaien alleen op giften van mensen en kunnen zich nauwelijks staande houden.

Later zo tegen half vijf zijn we met een taxi naar de Himalaya Oogkliniek gegaan. Daar krijgen we eerst een inleidend gesprek en daarna een rondleiding van de heer Baral. Hij heeft ons precies uitgelegd wat ze er doen. In Nepal zijn erg veel mensen die last van staar hebben en ook dat er momenteel een soort nachtvlinder is die de nare gewoonte heeft om bij mensen in het oog te vliegen. Dat kan zo gaan ontsteken en wanneer het niet gauw genoeg behandeld wordt, kan het tot blindheid leiden. Wij hebben behandelkamers gezien, de operatiekamer en de verpleegafdeling voor de rijke en de arme mensen. Een kleine operatie kost omgerekend al gauw 50 gulden en dat is voor de armen niet te betalen. Dat moet dus van giften betaald worden. Vaak komen er mensen uit de bergen en dan is er iemand van de familie bij die eten kookt op een gaspitje wat buiten staat en dat dan zelf aan de patient geeft. Hier kunnen ze dus ook flink wat giften gebruiken en misschien zelfs wel materiaal om beter onderzoek te kunnen doen. Het is zeer interessant en overal laten wij een donatie achter. Het is echt ontroerend om te zien hoe blij deze mensen zijn om een bijdrage te krijgen. We voelen ons net Beatrix en Claus die een statiebezoek brengen. (#5)
Wij gaan terug naar "The Rose" garden, waar we eten. Daar doen wij ze dus ook een groot plezier mee, want die jongens leren het vak van hotelbediende.
Wij hebben een flink eind gelopen want het ligt een eind uit elkaar. 's Avonds rusten wij heerlijk uit op ons dakterras.

Deze site biedt informatie gebaseerd op ervaringen opgedaan tijdens de vakantie van 2001. De auteur is niet aansprakelijk voor fouten en/of onvolkomenheden. Indien U vragen of nadere informatie heeft, schrijf dan naar: Jos Storken