Om zes uur is er weer thee en heet water. We hebben dus toch geslapen. Het is gelukkig droog. In korte tijd wordt er ontbeten en het kamp opgebroken. De gids beloofd een zware dag vandaag, want blijkbaar liggen we door de regen achter op schema. Na de middagpauze zijn we door het bloedzuiger gebied heen. Wij zijn benieuwd. Voorlopig zitten de eerste weer op onze schoenen. Vrijwel direct begint de klim. Voorlopig geen horizontale stukken meer. Eerst langs de bergwand, dan over ruwe stenen stappen naar boven. De groep valt langzaam uit elkaar. Drie voorop en drie in de achterhoede. De stemming is ondanks de bloedzuigers opperbest. Soms betrap ik mij erop dat de "auto piloot" aanstaat. Ik loop geconcentreerd en heb weinig oog voor de omgeving. De zon is gaan schijnen. Op een open plek bij een boerderijtje houden we een korte pauze. Dan gaat het echte werk beginnen. Eindeloze trappen, dwars door het bos. Een mooie route, dat wel, maar langzaamaan moeten wij steeds vaker uithijgen. De gids kijkt ons vriendelijk doch meewarig aan. Hij stelt het tempo bij en houdt duidelijk rekening met ons.
Eindelijk lunchpauze op het blauwe zeil. Het eten is prima. Dan weer verder.
Als het pad even naar beneden gaat, gaat het natuurlijk ook weer omhoog. De
bloedzuigers laten het afweten. Dat is een zorg minder. Het wordt een stevige
tocht door rhodendendron bossen die nu geen bloemen dragen (alleen in het
voorjaar) en passeren enkele watervallen. De achterhoede raakt uit zicht. In de
namiddag komen wij uit de bossen en krijgen meer zicht op de omgeving. Het is
nog zonnig, maar de bergen blijven grotendeels verscholen achter de wolken. Het
pad loopt langs de bergrug en ver in de verte ligt ons volgende kamp. Het zal
nog bijna twee uur duren voordat wij er zijn.
Watervallen te over. Er
moeten er tientallen gepasseerd worden zonder natte voeten te krijgen. De gidsen
steken menig handje toe. Wij hebben er lol in de stemming is opperbest.
Uiteindelijk komen wij over een soort bergweide, waar koeien lopen te grazen.
Het gaat nu bergafwaarts. Op een prachtige grote open plek staan onze tenten al
klaar. Op een rijtje zitten vrouwen uit het dorp geduldig op ons te wachten.
Mistslierten verbergen ze af en toe. Zij verkopen frisdrank, cola, bier,
sigaretten en snuisterijen. Willem knoopt een gesprek met ze aan en haalt een
biertje. Het is 17.00 uur. De achterhoede zal pas om 18.00 uur aankomen. Na een
dikke 8 uur lopen (de voorhoede) liggen wij weer op schema. Het moreel was
onderweg weer uitstekend en wij voelen ons vermoeid, maar opperbest. Als de
achterhoede om 18.00 uur binnen is, wordt het avondeten opgediend.
Wederom niets te klagen. Uitstekend. Er is ons gevraagd of wij prijs stellen
op volksdansen. Nou dat zien wij wel zitten. Als het donker is, worden wij naar
een schuurtje gedirigeerd waar een lampje aan een dwarsbalk hangt. De schuur
vult zich snel met allerlei dorpslui, voornamelijk dames. Als iedereen aanwezig
is, kijken wij elkaar aan (wij en de dorpsbewoners). Wie kijkt nu naar wie?
Aarzelend komt het "programma" op gang. De dames zijn in kostuum,
op de achtergrond zit het koor en iemand geeft de maat op de trommel. Het geheel
wint langzaam aan kracht en het wordt gezellig. De dragers en gidsen dansen ook
mee, zij het sommigen onder protest. Het kan niet uitblijven. Wij moeten er ook
aan geloven. Wij laten ons niet kennen en proberen wat sierlijke dansbewegingen
te maken, wat gegrinnik van de dames tot gevolg heeft. Iedereen wordt
aangevuurd. Ach, wat kan het ons schelen. Wij hebben lol en zij ook. Na overleg
met onze gids houden wij circa 600 gevraagde roepies plus nog wat fooi achter de
hand. Dat deponeren wij op een schaaltje, waarna wij een voor een tika krijgen
en besluiten dat het mooi is geweest. Wij bedanken de deelnemers en nemen
afscheid. Iedereen verdwijnt in het duister en het wordt stil.
|
|  |
 | |