Het is een mooie dag. De bergen om ons heen zijn goed te zien. Na de thee en
het waswater genieten we weer van een goed ontbijt. De porters verzamelen alle
spullen en in "no time" zijn we op weg. De sidar zegt dat het vandaag
voornamelijk naar beneden gaat. Nou, dat gaat het ook. Honderden meters ruwe
traptreden naar beneden. Vanwege de ongelijke treden doen wij het rustig aan en
stap voor stap. Er ontvouwt zich een grandioos panorama, met in de diepte een
rivier. Moeten wij daar helemaal naar toe? Na enkele korte pauzes beginnen mijn
kuiten en kniebanden voelbaar te worden. Achter ons horen wij een vrolijke kreet
en komt de porter van tafel en alle stoelen met een bloedgang naar te trappen af
rennen. Op zijn (veel te grote) laarsjes! De afdaling kan blijkbaar sneller.
Veel sneller. Nogmaals voelen wij ons klein worden. Dit is pure acrobatiek.
Onderweg komen ons nog een kudde pony's tegemoet met volle bepakking. En
een dorpsbewoner met een flinke lading levende kippen in een hokje gestouwd. Bij
een dorpje steken wij weer een wiebelbrug over en houden cola pauze om op de
achterhoede te wachten. Sonja krijgt problemen met haar kniebanden. Dan gaat het
weer verder. De zon staat recht boven ons en hoewel de steile afdaling achter de
rug is, is het nog sterk heuvelachtig. Wij passeren nog enkele dorpjes waar wij
nog een cola drinken.
Ik voel mij langzaam misselijk worden. Geen idee of
de cola verkeerd gevallen is of de inspanning. Tijdens de lunchpauze op het
blauwe zeil in de volle zon wil ik alleen maar even liggen in de schaduw, die
uitgerekend hier niet te vinden is. Ik neem wat thee en eet een kleinigheid. De
sidar geeft te kennen dat wij nog een stevige wandeling voor de boeg hebben.
Vooruit dan maar. Na een stuk lopen knap ik langzaam op en neem weer deel aan de
vrolijke noten die over en weer vliegen. Wij lopen langs een rivier en passeren
menige wiebelbrug naar de overzijde.
In de nabijheid van een dorpje krijgt Joske het advies om zijn video camera
op te bergen. Op sommige treks zijn video camera's verboden of moet er een
flinke som geld voor worden betaald. Het is een trekking controle post. Wij
passeren probleemloos en zetten onze tocht voort. Uiteindelijk komen wij bij de
officiële in / uitgang van het trekking gebied, waar ons kamp opgeslagen
wordt. De rivier ruist, apen schetteren in het bos en een hond blaft uitdagend
naar voorbijgangers. Een zwangere vrouw komt aanlopen met een emmertje
frisdrank. Willem bestelt een paar biertjes en vraagt haar de emmer met
frisdrank te laten staan. Morgenochtend rekenen wij wel af. Zij vindt het prima
en vult de emmer af en toe aan. Ondertussen komt een jongetje ook met een emmer
frisdrank aangesjouwd en poot het vlak bij ons neer. Herhaaldelijk proberen wij
hem aan zijn verstand te brengen dat iemand hem voor is geweest en wij geen
gebruik van zijn diensten zullen maken. Hij blijft hardnekkig dicht bij ons in
de buurt. Uiteindelijk vragen wij de Sidar te bemiddelen en hij druipt af.
Natuurlijk is het avondeten weer uitstekend en wij genieten van de
ondergaande zon. Wij besluiten de crew vanavond een fooi te geven en maken een
afspraak in hun hut. Willem houdt een speech en overhandigt de fooi aan de
sidar. Die houdt het in zijn hand en telt in aanwezigheid van de porters de
biljetten. Er wordt vriendelijk geknikt en wat gein gemaakt. Geen idee of de
fooi voldoende is, maar iedereen blijft zeer vriendelijk, dus het zal wel goed
zijn.
|
|  |
 | |