Afscheid van hotel Shikhar. Van de bazin krijgen wij een geluks-shawl (khata). Het moet ons geluk en voorspoed brengen. De rest van het personeel krijgt wat roepies in de hand gedrukt, wat gauw weggefrommeld wordt. Na een paar stevige pakkerds gaan wij met de taxi naar het Green Line busstation terug naar Kathmandu. Ja dezelfde mooi slaapverwekkende rit als op 27 september, maar in omgekeerde volgorde. Weer die $%#@# vouchers bij het inchecken.
Thak Bahadin van de Children Welfare Association staat op ons te wachten om ons uit te zwaaien. Hij heeft de fleece trui van Els aan. We kopen nog enkele bananen en appels voor "zijn" kinderen. We krijgen nog wel duizend bedankjes. Een bedelaar met verlamde benen ziet zijn kans schoon om nog even te bedelen bij de vertrekkende passagiers. Hij beweegt zich voort op een gammel plankje met nog gammelere wieltjes. In de gauwigheid haalt hij bij menigeen een aantal 20 roepies op.
Aangekomen in Kathmandu staan onze taxichauffeurs al op ons te wachten om ons naar Dhulikhel te brengen, ca 30 km verderop. Het is namiddag en een verkeers-heksenketel in centrum Kathmandu. Er wordt druk gebruik gemaakt van de claxon, stevig gesneden en niemand wordt kwaad. De uitlaatdampen hangen over de weg. Wel weer even wennen na Lake Side. Langzaam ontsnappen wij aan de drukte en komen op de weg naar Dhulikhel, waar wij een snelheid van wel 60 km/uur halen.
Het hotel,
Dhulikhel
Lodge Resort (*) is zeer luxe met een groots panorama op de Himalaya (als er
geen wolken voor hangen). Alles is terrasvormig aangelegd en men moet dus aardig
wat trappen lopen om van het ene in het andere gedeelte van het hotel te komen.
Er is weer geen lift. Ach, wij verwachten niet anders. Wel is er televisie. Hier
zien wij voor het eerst wat over de ontwikkelingen in Afghanistan. Geen
restaurants in de buurt, dus wij eten in het hotel, waar wij zeker 150 roepies
:-) per persoon meer kwijt zijn dan wij tot nu toe gewend zijn!
(*) het originele webadres van het
Dhulikhel Lodge Resort is al
geruime tijd onbereikbaar