Vandaag via Banepa en Panauti naar Namobuddha met de local bus. Vooral dat laatste is een geweldige ervaring. Een wrak van een bus, afgeladen met boeren, artikelen en mensen, zelfs op het dak. Over een veldweg vol met diepe kuilen. De bus bonkt vaak op de vering en helt soms zo ver over dat je denkt dat hij kiept. In Panauti wil de bus niet starten. Geen probleem. Iedereen blijft in de bus. Ze slaan de stenen onder de achterwielen uit (handrem gebruiken ze niet of werkt niet) en laten de bus achteruit door een drukke winkelstraat naar beneden rollen. De chauffeur kan niets zien, maar wordt gegidst door twee helpers die aan de achterkant van de bus hangen en klopsignalen geven. Dan stopt hij. Er komen een stel mensen en die duwen hem dan omhoog een smalle zijstraat in die weer steil naar beneden afloopt. De chauffeur gooit hem in de versnelling en het vehikel start. Dan weer achter uit het smalle straatje uit, het winkelstraatje in en daar gaan we.
|
|
Het laatste stuk naar de tempel klimmen Joske en ik samen. De meisjes blijven achter in het dorpje wat kletsen met de dorpsbewoners, want er zitten toch wel enkele steile stukken in. Boven staat een oude maar prachtige stupa. Het is er zeer rustig. Blijkbaar hebben weinig toeristen deze klim ervoor over. In het aangrende Tamangklooster wonen enkele monniken. Tevens bezoeken wij een zeer oude tempel. Deze tempel valt nauwelijks op tussen de huizen. Na alles bewonderd te hebben zakken we weer af naar beneden.
Op de terugweg doen wij Panauti aan. De bus laat ons eruit bij een wiebelbrug die bij het tempelcomplex van de drie verdiepingen tellende Indreshwar Mahadev uitkomt. Er staan hier weer een massa tempeltjes. Ook een crematieplaats. We nemen er de tijd voor. Ook hier hebben ze kinderen die eens komen kijken of er iets te halen is. Bij café Indreni gaan wij naar binnen. Een aardige eigenaar verwelkomt ons en laat ons de keuze tussen de tuin of de bovenverdieping. We kiezen de tuin, want het is mooi weer. De tuin is niet groot, maar wel gezellig. Het eten is goed, en de eigenaar is zeer trots op zijn schone toeristen toilet. Na afloop geeft hij ons nog wat hints en wuift ons uit. We bezoeken de rest van het grote tempelcomplex. Uiteindelijk scharrelen wij nog wat rond in een sfeervol Panauti-dorp. De zijstraatjes zijn smal en donker; de bewoners zitten op het stoepje voor hun woning.
De local bus brengt ons weer terug naar Dhulikhel, waar wij aan iemand vragen waar wij een internet café kunnen vinden. Hij biedt aan om ons te brengen, hoewel hij het achteraf ook makkelijk uit had kunnen leggen. Maar ja, misschien zijn er weer wat roepies te verdienen. De internet computer staat in een kantoortje, waar ook computer lessen worden gegeven. Het inloggen duurt weer een eeuwigheid en de prijs is ook hier 5 roepies per minuut. Het wordt donker dus: bedtijd. Regelmatig valt hier de stroom uit. Blijkbaar heel gewoon, want niemand reageert Ons hotel heeft een eigen aggregaat wat meestal na 10 minuten met de hand gestart wordt.
|  |
 | |