Vandaag (vrijdag) besluiten wij een wandeling over de "hoofdweg"
naar Tinpiple (richting Chinese grens - Kodari) te maken. De weg loopt continue
bergafwaarts. Mooie uitzichten over het dal. Onderweg drinken wij de
gebruikelijke colaatjes. Plotseling komt er een oude man naar ons toe en nodigt
ons uit om de plaatselijke lagere school (*) te komen bekijken. Nou ja, wij
lopen met hem mee en worden enthousiast verwelkomd door de hoofdleraar in de
lerarenkamer. De hoofdleraar spreekt echter bar weinig Engels en een andere
leraar komt erbij. Zijn Engels is redelijk en wij praten met hem over het
schoolleven. Nieuwsgierige kinderhoofdjes gluren door openstaande ramen en
deuren. Elke klas moeten wij bezoeken. De kindertjes zingen voor ons en in de
hoogste klassen proberen er een paar woordjes Engels te spreken. In andere
klassen wordt er voor ons gedanst. Onze meisjes doen mee en doen wat Hollandse
dansjes en liedjes. Ze krijgen luid applaus. Margriet doet een donatie en bij
het afscheid krijgen wij allemaal bloemetjes (Afrikaantjes) uitgereikt. Een
meisje zit naar mij te staren. Ik had het al direct in de gaten. Zij heeft een
gele lelie voor mij. Oeps, toch maar even blozen. De school gaat uit als ook wij
weggaan en ordelijk verlaten zij in rijtjes het schoolterrein. Tot buiten de
poort. Dan wordt alle school-orde overboord gegooid. Telkens weer zwaaien.
Onderweg komen wij "haar" nog eens tegen en ik laat haar zien dat ik
de lelie nog steeds heb. Ik krijg een verlegen doch grote grijns. Mijn dag is
weer goed :-)
(*) Prativa Primary School in Kavrepalanchok
We besluiten om verder naar beneden te lopen en in het volgende dorp de local bus terug naar boven te nemen. Hier blijkt dat wij 8 km naar beneden hebben gelopen. Nog een colaatje onderweg in een mini winkeltje, waar Els wat sigaretten koopt. Eerst wordt het doosje opengemaakt en een aantal sigaretten eruit gehaald. Ze worden per stuk verkocht. Als Els een hele slof koopt is de voorraad meteen op. We praten nog even wat met de bewoners en gaan verder naar de bushalte, nog steeds vergezeld van de oude man die ons de school ingeloodst had. Hij wil geen colaatje, maar een sigaretje.
De eerste local bus stopt en blijkt stampvol. We mogen ook op het volle dak. Wij bedanken en wachten op de volgende. Vijf minuten later stopt de volgende bus. Ook knap vol, maar volgens de "conducteur" kunnen wij er makkelijk bij. Wij persen ons tussen de mensen door en staan in het gangpad. Alleen ik heb een probleem, het dak is te laag (of ik te groot) en moet de hele rit met kromme nek staan. Met een stevige nekkramp stap ik uit en die oude man volgt ons nog steeds. Wij mogen natuurlijk de busrit voor hem betalen (7 roepies). Dat wordt ons echt wat te gek. We geven hem nog 10 roepies voor de terugrit en een sigaret en maken hem duidelijk dat zijn aanwezigheid niet langer gewenst is. Hij druipt af en wij gaan terug naar het hotel. De boel weer inpakken, want wij gaan terug naar Kathmandu.
|
| |
| |