Vanavond gaan wij om ca 17.00 uur naar het vliegveld. Tot nu toe geen annuleringen en/of vertragingen. Vluchtnummer HV6978, teletekst 757 en 758. Verwachte aankomst op Schiphol woensdagochtend 5.50 uur. Ik denk dat wij rond 8.00 uur in Nieuwegein zijn. Een vriend van Els en Joske zal ons allen ophalen en thuisbrengen. We hebben geen haast, maar om 12.00 uur moet onze kamer leeg zijn. Ruim op tijd is alles gepakt en opgeborgen in een kamer van het hotel. We gaan een laatste keer de Thamel in en spenderen onze laatste roepies aan prullaria en wat bedelaars. Echt op ons gemak voelen wij ons ook niet meer. Bah, terug naar huis. Niemand heeft er zin in. Ik herinner mij de aankomst, die eerste dag, waar ik mij afvroeg wat ik hier eigenlijk kwam doen. Nu wil ik niet meer weg. Nepal heeft ons veranderd.
De rest van de dag brengen wij in de tuin van het Guest House door. terloops komen de tickets ter sprake die Nelle in haar bezit heeft. Wat, die heb jij! Uhhhhh PANIEK! Als het geen vouchers zijn, dan wel vliegtuig tickets. Waar zijn die dingen? Alles wordt minutieus doorzocht. Niets. Koffer uit de gesloten kamer, niets. Alle koffers uit de gesloten kamer. Niets. Alles uitpakken en uitspreiden in de tuin. Nog niets. Ik graai tussen het vuile ondergoed. Niets. Uiteindelijk, in een handbagage koffer vind ik de OAD informatie enveloppe met de tickets. Diepe zucht. Alles weer inpakken en laten opbergen.
Nelle houdt wat laatste gesprekken met mijnheer Patan. Hij heet niet echt zo, maar hij komt uit Patan. Het is een gezellige prater en beheert het souvenirwinkeltje van het Guest House. Uiteindelijk is het zover. Een kwartier voor de afgesproken tijd staat het OAD busje klaar om ons op te halen. De grote koffers gaan op het dak en worden met een simpel touwtje vastgebonden. Waarschijnlijk staat mijn grote weekendtas los op het dak. De chauffeur verzekert ons dat alles goed komt. Hij doet het altijd zo! Onderweg moeten wij nog twee passagiers ophalen. Ons is alles best. We hebben nog wat roepies om op het vliegveld op ons gemak koffie te drinken. Rijden maar. Terstond rijden wij finaal vast in een file in de Thamel. Soms even stapvoets, maar veel beweging zit er niet in. Als wij de Thamel uitkomen, moeten wij een bijna volle draai maken, want wij moeten de tegenovergestelde kant op. Normaal is de al een kunststukje, nu is het een crime. Verkeer staat haaks op elkaar, met de neus in de verkeerde richting en liefst vier rijen breed waar er maar voor twee plaats is. We kijken elkaar aan. Dat gaan wij niet redden. De chauffeur ploetert voort. Hij lijkt zich niet zenuwachtig te maken. Ondertussen kijk ik naar de weg achter ons, of er toevallig een bekende koffer of tas van het dak afvalt. Na bijna een uur zijn wij bij het andere hotel waar wij de twee extra passagiers ophalen. Het blijken twee Duitsers te zijn die Els, Joske en Margriet al eerder ontmoet hebben. Langzaamaan krijgt het busje meer vaart dan stapvoets en na de buitenwijken doorkruist te hebben, zien wij het vliegveld in de verte.
Zodra het busje stopt, worden wij belaagd door kruiers. Deze keer niet! Wij grijpen een paar bagagewagentjes, laden de koffers op en gaan naar binnen. Daar worden wij opgewacht door OAD. Zij geven wat aanwijzingen. Eerst die 1100 roepies luchthavenbelasting betalen. Nelle zal dat voor ons tweeën doen. Ik zal de koffers wel laten checken. Niets daarvan. Open moeten ze. Allemaal. Nelle heeft de grote koffer op het cijferslot gedaan en ik weet de code niet. Ik laat anderen voorgaan. Nelle komt terug, maakt de koffer open en moet alles eruit halen. Vreemd genoeg ontgaat hen onze duurste en mooiste aankoop. Wat houten toeristenspul wordt argwanend bekeken. Uiteindelijk krijgen wij een douanelint om de koffer en kunnen wij verder. OAD loodst ons naar check-in balie, waar ook de koffers gewogen worden. Het wordt een vreselijke chaos. Eerst zijn er twee loketten open, dan maar een, dan moeten de koffers van het ene loket naar de andere, staan er vier op de weegband, weegt het teveel, weet de beambte niet welke koffers bij wie horen. We zijn zelf maar de wijste en halen alles van de band en gaan opnieuw per stelletje inchecken. De beambte wordt het allemaal te veel. Te veel is ook het gewicht. Wij hebben 7 kilo teveel en moeten $5,- per extra kilo betalen. We kijken OAD aan. Die knikken. Er zit niets anders op. Natuurlijk hebben wij geen dollars en roepies meer. Dan maar per creditcard. Het machientje werkt. De rij achter ons wordt langer. Men vraagt zich af waarom wij er zo lang over doen. Wacht maar tot jullie aan de beurt zijn! We betalen de boete en onze koffers verdwijnen op de transportband in de ingewanden van het vliegveld. OAD loodst ons verder. Trap op, linksaf (of zoiets). We arriveren in de vertrekhal. Paspoort (weer) laten zien. Het blijkt dat wij nog een uitreiskaart moeten invullen. Terug naar de lessenaars aan de muur. Kaartjes invullen. Terug naar de controle. Handbagage moet open. Ook alles eruit. En weer erin. Margriet heeft twee houten boeddha's ter waarde van 200 roepies. Twee boeddha's, dat mag niet. 500 Roepies boete, stop het geld maar in je rugzak. Volledig verbouwereerd doet zij wat er gevraagd wordt en realiseert zich pas later dat ze opgelicht is. Die 500 roepies zijn natuurlijk uit haar rugzak verdwenen. Hier balen wij stevig van. Afgezien van een keer onenigheid over de taxirekening zijn wij nergens bewust opgelicht of beroofd. En hier, in de officiële vertrekhal ..... Er is niets aan te doen. OAD ziet al hun schaapjes naar de vertrekhal doorlopen. Hun taak zit erop.
Vijftien minuten te laat mogen wij het vliegtuig in. Dan krijgen wij een melding over een brandend controle lampje. Ja, er is contact met de technische dienst op Schiphol. Het wordt nagekeken. Ruim een uur te laat krijgen wij het bericht dat het vals alarm is en wij vertrekken.
Na een tussenlanding op Sharjah landen wij vermoeid op Schiphol. Een uur te laat. De douane passeren wij probleemloos. De vriend van Joske en Els wacht al geruime tijd op ons en wij rijden razendsnel met zeker 100 km/uur naar huis.
"Om mani padme hum" zal nog lang blijven doorklinken.
|
| |
| |